• Deze week staat weer in het teken van de scheidsrechter. Als je de berichtgeving erop naslaat dan bekruipt je alleen wel eens het gevoel dat dit vak gedoemd is om uit te sterven. De KNVB heeft al een aantal jaren last van meer vertrekkende scheidsrechters dan jong gediplomeerden en ziet het bestand steeds kleiner worden. Dat betekent dat steeds meer door de verenigingen moet worden opgevangen, maar daar heb je te maken met dezelfde tendens.

    In het afgelopen weekend heb ik twee incidenten alweer de social media zien halen omdat er sprake was geweld tegen de scheidsrechter. En dat helpt natuurlijk ook niet mee.

    Het is dus voorstelbaar dat velen zich afvragen waarom je daar in vredesnaam nog aan gaat beginnen.

    Maar je kan in het leven veelal twee dingen doen, namelijk je kop in het zand steken en er hard voor weglopen. Waarom zou ik elke keer naar dat gezeik luisteren van spelers, leiders, trainers, enz. Enz. Ik wil fluiten voor mijn plezier.

    Je kan ook het tegenovergestelde doen. Je kan ook zeggen “dit accepteer ik niet, want ik wil gewoon fluiten voor mijn plezier”. Blijf je bij het eerste dan geef je feitelijk de kwade krachten gewoon vrij spel. En dan is het een kwestie van tijd voordat voetbal inderdaad oorlog is en niet meer een uitspraak van een aantal bekende voetbal goeroes.

    De KNVB doet veel om dit soort geweldsincidenten de kop in te drukken. Alleen lijkt het er tegenwoordig op of de maatschappelijke frustraties (die er ongetwijfeld zijn en ogenschijnlijk steeds groter worden) meegenomen worden in het veld. Onbegrip bij spelers als er geel wordt gegeven als de scheids weer eens wordt uitmaakt voor rotte vis. Onbegrip als er rood wordt getrokken omdat je de tegenstander ter plekke probeert te ontleden.

     De wereld (ook die de voetbal) staat bol van woorden als “ Respect” , “ Normen” en “ Waarden”. Dat zijn goede uitgangspunten. Maar je kan dat alleen maar bereiken als je daar zelf mee begint. Zoals in het Boeddhisme (ben ik grote volger van) wordt gezegd “alle verandering begint bij jezelf”. Niet wachten totdat iemand iets voor je verandert, maar verander het zelf.

    Dus als we nu eens beginnen om het respect ook te tonen in plaats van het erover hebben, dan hebben we een kleine stap gemaakt op een weg die ongetwijfeld nog erg lang is.

    Als vereniging zullen we ook alle zeilen bij moeten zetten om niet in deze maalstroom te worden meegesleurd. En om aan het eind van de rit ook nog eens te verzuipen.

    Ik roep dus iedereen op om na te denken over de vraag wat we als vereniging moeten doen om niet in deze negatieve spiraal terecht te komen. Ga fluiten en laat zien dat je bereid bent om je steentje bij te dragen. Grijp iedere wedstrijd aan om de (voetbal)wereld een heel klein stukje mooier te maken.

    Tegen alle scheidsrechters (jeugd en senioren) wil ik zeggen dat fluiten in mijn beleving nog steeds een hele mooie en leerzame ervaring is. Daarom: Wees wijs in de besluitvorming, ga niet mee in iedere emotie, praat met de spelers en teamleiding, wees de baas (maar speel het feitelijk niet). Heb gewoonweg het lef om tussen 22 spelers te staan. Ga die uitdaging aan en laat zien dat je er staat.

    Trap niet in de valkuil om te denken dat het een “ ver van mijn bed show” is. Het is ieder weekend aan de orde. Maar ieder weekend is ook een kans om het beter te doen.

    Vergooi deze kans niet!!!

    Ik wens iedereen daar veel wijsheid bij.

     

    Met vriendelijke groet,

      

    Ronald Rost van Tonningen

    Loket scheidsrechters TOGB