• Voorzitter Andy Wibier draagt hamer over: ‘Met trots en een goed gevoel’

    Na zestien jaar intensieve betrokkenheid neemt Andy Wibier afscheid als bestuurder van TOGB. Vier jaar als jeugdvoorzitter, twaalf jaar als voorzitter: cijfers die indruk maken. Maar wie Wibier kent, weet dat het hem nooit om de cijfers ging. Het ging om de club. “Met veel plezier heb ik deze rollen mogen vervullen. Dank jullie wel voor het vertrouwen,” zegt hij. En zoals het een voorzitter betaamt, blikt hij niet alleen terug op successen, maar ook op momenten die TOGB hebben gevormd.

  • Jeroen (l) en Andy (r)

  • Momenten die je als club nooit vergeet

    Er waren zware tijden. Het overlijden van jeugdspeler Alexandro, zoon van toenmalig penningmeester Verkley liet diepe sporen na binnen de vereniging. Net als het verlies van clubmensen als Patrick van de Bulk en Hilbrand Stoffers.

    En later kwam opnieuw een klap: het overlijden van erelid Arno Koot. De markante clubman kwam in 2022 om bij het vrachtwagendrama in Nieuw-Beijerland. Hij was niet alleen oud-bestuurder, maar ook vrijwilliger, scheidsrechter en een van de drijvende krachten achter de ontwikkeling van TOGB. De schok was enorm, wedstrijden werden afgelast en de club stond stil bij het verlies van iemand die “een clubman in hart en nieren” was.  En dan was er die ene avond in januari 2021. Brand. Een vlammenzee die de tribune volledig verwoestte. Een tribune die door vrijwilligers eigenhandig was opgebouwd, ging in rook op. Wibier stond erbij en keek ernaar, machteloos.

    “Het is een drama, vooral voor onze vrijwilligers. Zij hebben die tribune zelf opgebouwd. Als je het nu ziet, is er weinig van over,” zei hij destijds. Het was meer dan materiële schade. Een stuk clubhistorie ging verloren.

    Van crisis naar kracht

    En toch typeert juist dat moment de kracht van TOGB. Want waar de vlammen alles verwoestten, ontstond iets nieuws. De club zamelde massaal geld in en haalde uiteindelijk een enorm bedrag op voor een nieuwe tribune. Vrijwilligers, sponsoren en leden stonden op. Samen. “Een waanzinnige gezamenlijke prestatie,” noemt Wibier het.

     

  • Hoogtepunten op én naast het veld

    Er was ook volop reden tot trots. De aanstelling van Arno Kooij legde volgens Wibier de basis voor een duidelijke sportieve koers. Het eerste elftal groeide uit tot een stabiele derde divisionist – en dat zonder contractspelers, uniek in het amateurvoetbal. De jeugd bloeide. Topsport en breedtesport gingen hand in hand. Alle trainers kregen herkenbare kleding, de organisatie professionaliseerde, zonder het dorpsgevoel te verliezen.

    En soms ging het over meer dan voetbal alleen. Tijdens een bestuursvergadering moest Wibier een reanimatie uitvoeren met het AED-apparaat op het tennisveld. Gelukkig met succes.

    Strijd buiten de lijnen

    Niet alles kwam vanzelf. Jarenlang werd er gestreden met de gemeente over voorzieningen. Met resultaat: kunstgras op het hoofdveld en veld 3. Maar het dossier is nog niet gesloten. “Veld 2 is de volgende uitdaging. Dat is aan mijn opvolger.” Ook kleinere zaken vroegen aandacht: discussies over rubberkorrels, wedstrijden die niet doorgingen – het hoort bij het voorzitterschap. Net als de coronaperiode, die volgens Wibier “een bijzonder tijdperk” was waarin de club juist dichter naar elkaar toe groeide.

    Een club van mensen

    Wat blijft, is het gevoel. TOGB als gemeenschap. Een club waar vrijwilligers de ruggengraat vormen. Waar tegenslag gedeeld wordt. En successen samen worden gevierd. Wibier sluit af zoals hij altijd leidinggaf: zonder opsmuk, maar recht uit het hart.

    “Ik laat het over met een goed gevoel.” De voorzittershamer gaat naar Jeroen van der Valk. Hij krijgt een club in handen met een stevig fundament – gebouwd op inzet, emotie en saamhorigheid. Een fundament waar Andy Wibier, zichtbaar trots, jarenlang aan heeft gewerkt. Als blijk van waardering werd Wibier benoemd tot lid van verdienste en hij was zichtbaar ontroerd.